C-PTSD (ang. Complex Post-Traumatic Stress Disorder), czyli złożony zespół stresu pourazowego, to – mówiąc najprościej – głębokie, emocjonalne „poturbowanie” przez życie. Podczas gdy PTSD kojarzy się zazwyczaj z jednym, nagłym i dramatycznym wydarzeniem (np. wypadkiem samochodowym, napadem czy katastrofą naturalną), C-PTSD jest wynikiem długotrwałego, powtarzającego się koszmaru, z którego nie było jak uciec. Wyobraź sobie, że zamiast jednego wielkiego wybuchu (PTSD), ktoś przez miesiące lub lata

Większość mężczyzn w pierwszej połowie życia realizuje ten sam, społecznie sankcjonowany kontrakt. Budują pozycję, zakładają rodziny, rozkręcają biznesy i stają się liderami. W psychologii głębi proces ten opisuje archetyp Bohatera i Ojca – to faza maksymalnej ekspansji, odpowiedzialności, parcia do przodu i brania wszystkiego na klatę. To rola „pociągu”, która ciągnie za sobą wagony projektów, oczekiwań bliskich i wymagań rynkowych. Ten system działa sprawnie przez lata.

Nie wiem, czy zwróciliście uwagę, że z roku na rok, niezależnie od wielkości miasta, pojawia się coraz więcej agresywnych kierowców z samochodami, motocyklami po „ulepszeniu”, których głośność przekracza wszelkie normy, i to dosłownie. Ten fenomen ma swoje wyjaśnienie, dlaczego pojawiła się niespotykana nigdy wcześniej dostępność potężnych, sportowych oraz stuningowanych pojazdów. Dzięki rewolucji w finansowaniu pojazdów (leasingi, wynajmy długoterminowe), auta o mocy 300, 400 czy nawet 500

„Nie potrafię być sobą od 3 lat. Jadę jak na autopilocie.” To zdanie jednej z osób, która zgłosiła się do mnie po nieudanej przygodzie z substancjami psychodelicznymi. Piszę przygodzie, bo psychodelik pojawił się w formie rekreacyjnej, z domieszką narkotyków, w dużych ilościach. Coraz częściej trafiają do mnie osoby – młodzież i dorośli – którzy zaliczyli tak zwany „bad trip”. Zabawa na imprezie czy intencja rozwoju duchowego

Drodzy, Chcę napisać, że w zaciszu Puszczy Białowieskiej dzieją się ważne i potrzebne projekty. Bardzo dziękuję Fundacji Kultura Kresu za zaproszenie mnie do programu „Republika Drzew”. Przez 4 dni współuczestniczyłem i współtworzyłem bezpieczną atmosferę dla wspaniałych osób, które mierzą się z życiowym kryzysem. Choć oficjalna rola to mentor-trener, czułem się zdecydowanie częścią Wspólnoty stworzonej przez Kasię Herz i Magdalenę Siemaszko. Całość oparta jest na leśnej metodologii

Wiecie czego mnie uczą te niesamowite dzieci na Hematologii? To niby pan psycholog-terapeuta Kozłowski do nich jeździ, ale praca idzie w drugą stronę. Tam nie ma ściemy. Każdy chwyta choć odrobinę radości, wyrwania z realiów, które są dalekie od normalności. I po paru godzinach moje serce pracuje inaczej. Moja Dusza otwiera się. Wiem, jak to jest – w 2019 sami byliśmy wspólnotą w cierpieniu i bólu

„Ludzie są od tego, aby sobie pomagać.” Drodzy, jestem zauroczony i podekscytowany po wywiadzie z Mateusz Alberskim – kompozytorem, aranżerem, dyrygentem, współtwórcą fascynującego projektu społecznego Heroes Orchestra. Zapraszam Was do podróży po nostalgii przełomu lat 90 i 2000. Mnóstwo ciekawostek i fascynacji światem Heroes of Might and Magic, z ogromnym akcentem na muzykę z tej kultowej gry. Odpowiemy sobie na pytania: Co skutecznie może łączyć pokolenia?

Świat, w którym dzieci czują się bezpieczne, otrzymują profesjonalne i na czas wsparcie psychiczne? Świat, w którym dorośli mogą mówić o emocjach, rozwijają świadomość rodzicielską, kompetencje zdrowej samoregulacji, stają się zdrowszymi wersjami samych siebie? Świat, w którym młodzież w szkołach uczy się o znaczeniu zdrowego poczucia wartości, o zdrowych granicach, o tym, jak nie wchodzić w relacje przemocowe, jak odzyskać sens i sprawczość? Świat, w którym

W 2024, w wakacje – doświadczyłem najsilniejszego epizodu depresyjnego w moim życiu. Wcześniej były symptomy – ale czytałem je jako dużą ilość pracy, przemęczenie, stres rodzinny, przebodźcowanie. Życiowa nadodpowiedzialność, doświadczenie ryzyka utraty życia dziecka i wydarzenia z tym związane (przeszczep, chemioterapia) trwające przez miesiące przekroczyły mnie wielokrotnie. I tak kilka lat później epizod depresyjny był odroczoną bombą. Oprócz kochających osób, które pozwoliły mi dochodzić do siebie,